Hier ben ik weer met het volgende bericht uit ons boek Rust in de storm. Het betekent dat, ondanks alles, er nog steeds momenten zijn waarop de zon door de wolken breekt. Dit weekend had mama de kans om samen met haar collega’s naar een nieuwjaarsreceptie te gaan, voor ze een nieuwe baan gaat beginnen. Daardoor moest ik die avond bij papa blijven. ze heeft veel bevestiging nodig, telkens weer vraagt ze: “Kom je snel naar huis?” Ze is wel graag bij papa, maar als er iets verandert in haar dagelijkse routine of in haar avonden, wordt het moeilijk voor haar.

Ik zat die avond zelf met een dubbel gevoel: enerzijds moet ik genieten en loslaten, maar anderzijds ben ik de hele avond in gedachten bij haar. Hoe zou het gaan? Zou alles goed verlopen? Als de avond voorbij is, ben ik altijd blij en gerust om snel weer bij haar te zijn.

De dag erna ben ik met haar, haar neef en nicht naar een binnenspeeltuin gegaan. Ik weet hoeveel moeite het haar kost om hieraan deel te nemen, maar we bereiden ons goed voor. We hebben een hoofdtelefoon voor het lawaai, haar squishy speeltje en haar favoriete knuffel bij ons, allemaal met goede moed. De eerste uitdaging is de autorit: zorgen maken, maar ook proberen te ontspannen. Ik probeer haar zoveel mogelijk af te leiden, haar gedachten te verzetten. Inwendig hoopt ze vaak dat de rit snel voorbij is en vraagt ze me keer op keer: “Mama, ga ik niet overgeven? Wanneer zijn we er? Komt alles goed, mama?” Ik blijf rustig en stel haar gerust, ook al krijg ik dezelfde vragen steeds weer.

Eenmaal in de speeltuin gaat ze zitten, want ze geeft aan dat ze zich niet goed voelt. Ze kan geen eten ruiken of zien en wacht rustig op haar neef en nicht. Ze kijkt in stilte rond totdat ze eindelijk aankomen. En dan, als mama, zie ik een zonnestraaltje op haar gezicht verschijnen. Ja, het kan ook iets positiefs zijn! Ze probeert wat te eten, en ik ben opgelucht. Maar zodra het eten op is, beginnen de gedachten weer: “Ik heb teveel gegeten.” Gelukkig kan ze, na een kwartiertje rust, even spelen in de speeltuin. En wonder boven wonder, na een dik uur is het weer genieten. Het zorgeloze, vrolijke meisje is er weer, zonder angst, en dat is voor mij als moeder een enorm opluchting.

Ze rent, klimt en lacht, en dat is het mooiste moment voor mij. Maar dan, na een uur, komt het angstbeestje weer. Ze moet naar huis, en ik luister naar haar lichaam en geest. We weten dat ze moet gaan, dus besluiten we terug naar huis te rijden. De autorit is opnieuw een uitdaging, maar dit keer weten we dat we het samen doen, en dat geeft kracht. Deze angst is iets wat we samen tegemoet gaan.

We hopen dat er uiteindelijk momenten zullen komen waarop deze angst voorbij zal zijn. Want die tijd komt, vroeg of laat. En als dat gebeurt, vieren wij feest!