In de ochtend sta ik op,
mijn hoofdje heeft een zware nacht gehad.
De stilte van de ochtend geeft me even rust,
maar ik weet niet of de dag rustig zal zijn of stormachtig.

Mijn hartje slaat sneller, de angst komt weer,
ik begin de minuten te tellen,
wanneer dit gevoel voorbij zal zijn.
De misselijkheid kruipt in mijn lichaam,
maar ik zie mijn ouders, rustig,
die mij geruststellen: “Alles komt goed.”

Toch, diep vanbinnen, kan ik niet uitleggen
wat er in mij omgaat,
dieper roep ik: “Stop, angst, stop,
laat me even met rust, in mijn lichaam en mijn hoofd.”

Ik stap de deur uit, richting school,
waar ik de lesstof nog kan volgen,
ook al voel ik me als tegen de storm in gaan.
Ik weet mijn doel, ik weet waar ik naartoe wil,
de minuten en uren tikken voorbij,
met maar één gedachte:
zo snel mogelijk bij mama en papa zijn,
mijn vertrouwde omgeving.

De tijd gaat door, de klok tikt verder,
en als ik thuis kom, een zonnestraaltje op mijn gezicht,
weet ik dat de routine me zal omarmen.
Ik vraag vaak bevestiging van mijn ouders,
zou iemand ooit begrijpen
wat er echt in mijn hoofdje speelt?

Gedicht door S.D.P