Hier ben ik weer… Ja, ik met mijn verhaal. Mijn dochter staat op een wachtlijst voor hulp van een psycholoog. Die wachtlijsten zijn zo lang, soms voelt het alsof je eindeloos moet wachten, ook al is de hulp dringend nodig. Morgen gaan we weer naar de dokter, voor controle en om onze situatie te bespreken.Ze eet moeilijk. Elke dag zijn het kleine, mini hapjes. Want zodra ze het gevoel heeft dat ze te veel heeft gegeten, slaat het in haar hoofd om als een bom. Dan hoor ik de woorden: “Mama, ik ga overgeven…” Gisterenavond was het weer raak: paniekaanvallen, meerdere keren wakker worden, en de misselijkheid die haar niet met rust laat.

Mijn gedachten blijven maar malen: Wanneer komt hier een einde aan? Wanneer zal ik dat vrolijke meisje weer zien, zonder die verlammende angst voor ziek worden? Hopelijk heeft de dokter morgen tips.

Gedicht
Als het beestje in haar hoofd binnenkomt,
Verander ik helemaal.
Mijn lichaam begint te trillen,
En ik hoop, ik wacht…
Dat deze angst voorbijgaat.In mijn wereld is op dat moment
Alles anders.!! S.D.P