Mijn boek begint, en ik zie het als een oneindig verhaal, een boek waarvan de eerste pagina mijn ervaring als moeder weerspiegelt. Het begint allemaal zo lief en mooi—een baby, een klein wonder dat je heel veel liefde en vriendschap brengt. Een gevoel dat niet te beschrijven is, maar ook het begin van iets groots, iets dat groeit met elke dag. Toch is er ook een andere kant van het verhaal, een kant die vaak een storm met zich meebrengt, een storm die door ons leven raast en soms alles overneemt.

Mijn dochter is altijd een lief, zacht meisje, maar in haar zit een eeuwig gevecht van angst. Ze heeft autisme, maar boven op dat alles heeft ze emetofobie, de angst voor overgeven. Ik noem het vaak een ‘vies beestje’, omdat het letterlijk ons leven overneemt en ervoor zorgt dat we soms vastlopen in verdriet en tranen. Het voelt alsof we elke dag proberen te begrijpen wat ze doormaakt—het is moeilijk, want ze heeft altijd bevestiging nodig en de angst dat het nooit zal overgaan. Het woord ‘overgeven’ is een rode vlag voor haar, het klinkt als een waarschuwing, en zodra het genoemd wordt, breekt de hel los. Als ze het hoort, is de angst voelbaar, en dan is er geen houden meer aan.

Het dagelijks leven is een uitdaging. Naar buiten gaan, autoritten maken—het lijkt allemaal onoverkomelijk. Zelfs als we ergens naartoe gaan waar ze naar uitkijkt, voelt de rit een beetje als een strijd die we moeten winnen. Ze zegt vaak: ‘Mama, ga ik niet overgeven?’ De angst is altijd aanwezig, zelfs in momenten die zouden moeten voelen als plezier. Wanneer we eenmaal op onze bestemming zijn, familie bezoeken of een uitstap maken, zijn we opgelucht als alles rustig verloopt. Maar zodra de angst haar lichaam overneemt, is het gedaan. De ontspannen gezinstijd verandert in chaos: ‘Ik word ziek, ik ga overgeven, ik moet nu naar huis.’ De hele dag is verpest, de storm komt weer opzetten, en we staan daar—moe, uitgeput, maar hopend dat deze storm ooit zal eindigen.

Dit is het verhaal van mijn dochter en mij. Het is een verhaal van liefde, van zorgen, maar ook van kracht en doorzettingsvermogen. En hoewel de storm ons leven blijft beïnvloeden, blijven we hopen dat we ooit de rust zullen vinden.”**